Różnice między językami chińskim, japońskim i koreańskim

Chcesz dowiedzieć się więcej o podobieństwach i różnicach między językami chińskim, japońskim i koreańskim? Jest tyle rzeczy, o których możemy mówić analizując te trzy języki, ale w tym artykule skupimy się na krótkiej historii i podstawowych cechach tych unikalnych języków oraz na tym, jak można je od siebie odróżnić.

A więc zaczynajmy! Chiński Zacznijmy od chińskiego, ponieważ jest to najstarszy z trzech języków. W rzeczywistości, kraina czerwonego smoka jest najstarszym językiem używanym obecnie na świecie. Mówimy o języku, który pochodzi sprzed ponad 3.000 lat! Chiny mają kilka języków mówionych, setki dialektów, i tylko jeden system pisany. Standardowy chiński język pisany został stworzony w 1913 roku, rok po tym jak Chiny zostały ogłoszone republiką. Jak się wydaje, nie istniał wtedy żaden wspólny język mówiony i trzeba było coś zrobić, aby ten język ujednolicić. Po przeżyciu tysiącleci miał wreszcie standardową formę pisaną i obecnie jest jednym z najczęściej używanych języków na świecie!

Tak więc chiński wyprzedza zarówno japoński, jak i koreański, i co ciekawe, miał na nie duży wpływ. Japoński Podczas gdy w języku angielskim (i w innych systemach językowych opartych na alfabecie) składamy litery, aby utworzyć słowa wyrażające idee, chiński skrypt składa się ze znaków noszących indywidualne znaczenia (zwanych "logogramami" lub "logografami"). Przed IV wiekiem n.e. Japonia nie posiadała własnego systemu pisarskiego i stopniowo zaczęła przyjmować chińskie pismo, łącząc chińskie znaki we własny japoński styl. Język japoński używał znaków chińskich, zachowując własną gramatykę. Później Japonia rozwinęła swój język, tworząc dwa inne skrypty: Katakana i Hiragana. Korea koreańska jest położona geograficznie blisko Chin i dlatego nie jest zaskoczeniem, że język koreański również przyjął chińskie znaki. Niektóre znaki zostały przejęte za ich wartości dźwiękowe, inne za ich znaczenie, a jeszcze inne za ich dźwięk i znaczenie. Korea miała swój własny język mówiony, ale nie system pisania, dlatego też język koreański "pożyczył" chińskie znaki. Gdyby to wszystko brzmiało dość zagmatwaną sytuacją, otwartą na dwuznaczności, to miałbyś rację! Do XV wieku doprowadziło to do tego, że Korea stworzyła swój własny język pisany w celu promowania umiejętności czytania i pisania wśród zwykłych ludzi. Nie był to jednak sukces z dnia na dzień, a ludzie w Korei przez dłuższy czas używali chińskich znaków.

Język koreański naprawdę zaczął być używany na szerszą skalę dopiero w XX wieku. Wzrost gospodarczy jest jedną z przyczyn tego stanu rzeczy, zwłaszcza że język koreański jest łatwiejszy w użyciu i nauce niż chiński. Podczas gdy w języku chińskim są tysiące znaków, alfabet koreański składa się z 14 głównych spółgłosek i 10 głównych samogłosek. Jak rozróżnić te trzy języki Język chiński (z ryzykiem stwierdzenia tego, co oczywiste) jest językiem bardzo złożonym, ale prostym sposobem identyfikacji chińskich znaków jest to, że są one kwadratowe, a nie krzywe. Znaki japońskie wyglądają na bardziej okrągłe i krzywe. Wizualnie, zarówno japoński jak i koreański są również bardziej otwarte i przestronne niż chiński, który jest gęstszy. Innym sposobem na rozpoznanie koreańskiego alfabetu są jego główne okrągłe kształty, które są dla niego unikalne i nie występują w języku japońskim czy chińskim. Dawny chiński był pisany od góry do dołu, od prawej do lewej, ale po rewolucji kulturalnej w Chinach, tradycyjny chiński stał się bardziej zmodernizowany i jest teraz pisany poziomo. Podobnie, japoński kierunek pisania inspirował się chińskim, tradycyjnie również pisanym "w górę i w dół", ale teraz jest również pisany poziomo. Spójrzcie na trzy języki obok siebie, a zobaczycie opisane powyżej cechy:

Język chiński uproszczony: 创译

Język japoński: クリエイティブ.

Koreański: 크리에이티브 트랜스레이션

Kategorie:

Autor

Zespół tlumaczymyangielski.pl